duża rodzina

A dziś na spacerze podziwialiśmy dwa borderki - niesamowite psiaki.Sztuki robiły w wodzie niesamowite.

Tym razem spotkanie z młodym dziczym swiniaczkiem. Nie wiem, co ta sierotka robiła 200 m od naszego domu na łące - w każdym razie wpadła w pazury Elzy. Mój awanturujący się z pobratymcami pies potraktował świniaka jak ulubioną maskotę - wylizał, potrącał łapą, zachęcał do zabawy.Jaaazda na całego.A ja w stresie - oglądająca się panicznie za potencjalnie atakującą lochą.Oj, działo się...Bo psica zgłupiała ze szczęścia i trudno ją było przywołać.
No cóż, młodą trzeba porządnie przetresować w środowisku pozadomowym - ostatnio odpuściliśmy... A co do potencjalnej lochy - znajomy leśnik powiedział, że kupę szczęścia miałyśmy - bo na stawkach za naszym domem właśnie w tym roku kilka z młodymi lata. No to zmieniamy tereny spacerowe.
Wiem, co to wkurzona matka

no to macie przygody, fajnie jest miec takiego psa przyjaciela

Jednak suczka to co innego niż pies Nasza piękna to prawdziwa dama.Żadnych bezsensownych lotów po ogrodzie, kopania dziur, pokazywania swojej potęgi szczekaniem-zamiast tego elegancki spacerek połączony z wąchaniem kwiatków, potem usadowienie się na ganku - łapka na łapce, uśmiech. Dystynkcja i subtelność.
Już ostatnio stwierdziłam nawet, że kupuję drugiego wilczura (onego), bo ta nasza wyrosła (przy naszym dopieszczaniu) na pluszaka - no a w końcu ktoś domu pilnować powinien. Wczoraj w nocy - pluszak jednak pokazał drugą twarz. Wstał z posłania, stanął przy drzwiach ogrodowych, a z gardła lwi warkot.Aż w niej buzowało.Akurat sama w domu z nią byłam, więc jak przystało na blondynkę, stwierdziłam, że umrę ze strachu, jak nie sprawdzę, co się dzieje.Za latarkę i obie do ogrodu. W ogrodzie był kot, a na płocie sterczała dalsza sąsiadka, próbująca kota wyłapać . Na szczęście kot zwiał na drzewo, a sąsiadka w porę od płotu odskoczyła - Elza miała zacięcie bojowe.
Rety, hałas na całą okolicę. Odwołałam teksty o pluszaku.Nie powtórzę jednak, co mój mąż powiedział o moim zachowaniu...

Elza jest psem, który w zasadzie niczego nie niszczy.Ma parę kijaszków w ogrodzie, które namiętnie obgryza i tyle.W zasadzie...Jedynym sprzętem, który wpędza ją w niszczycielskie natchnienie jest ogrodowy wąż.W sumie lubi biedaka - pluje przecież ulubioną zabawką - wodą (podlewanie z Elzą to cyrk - próbuje podgryzać strumień wody, walczy, robi kaskaderskie ataki i skoki - wszystko z rozradowaną mordą).No ale jak już ten wąż sobie leży niedopilnowany - tnie go na centymetrowe kawałki. Jak obliczył mój mąż, jakieś 10 m stało się już przeszłością.No cóż - każdy ma nałogi

Uszy Elzy stanęły!!! Po pierwszej cieczce - nie ma to jak hormony. Chyba jednak wilczur nie tylko z sylwetki
A propos cieczki i hormonów - żadnej spodziewanej zadymy nie było. Wygląda na to, że zalotników przejęła sąsiedzka ratlerka - tam to były jazdy - wspinaczki po płocie, podkopy, tłumy przed domem.
Może ta nasza zbyt młoda albo - jak mówiła posłanka Beger(pamiętacie?) - tego czegoś w oczach nie ma? No, trochę zawiedzeni jesteśmy - plan obrony cnoty był

Mi znajomy taksówkarz i jednocześnie hodowca ON-ków ciągle "wciska" suczkę - twierdzi że jak dla nas "szyta" bo nas zna... I może wciśnie, bo mi się tęsknić coraz bardziej zaczyna za psiskiem....

A propos cieczki - u nas za płotem jest spanielka... Z kim to ona już szczeniaków nie miała... I co ciekawe - adoratorzy owszem napływaja, ale psica ZAWSZE jakoś ucieknie sama i wraca "zaciążona". Ot kobieta wyzwolona po prostu

Z dzikiem faktycznie mieliście mnóstwo szczęścia. Podejrzewam, że gdyby to był złodziej, nie sprawdzałby, czy domu pilnuje samiec czy samica, ino by furczało w krzakach

fajna ta Elza :)

Fajna!

Wczoraj w nocy nowe doświadczenie. Elza już dwa tygodnie po cieczce, więc w ogrodzie śpi.Bez problemu, lubi to.Całą noc mnie coś budziło - jakieś dziwne odgłosy.No ale poszło na karb męża, co to przez sen lubi pogadać .
O piątej jednak wstałam w końcu sprawdzić - na schodkach tarasowych Elza, obok kawaler -mały, rudy,liskowaty. Drzwi otworzyłam - sunia utytłana wpadła do domu, przeszła dwa kroki i...padła.Jak padła, to wstała po 10 godzinach - jak po niezłej imprezce! Kawaler(równie utytłany - dzień wcześniej lało) radośnie chwilę się pokręcił i poszedł.Po czym nie wrócił...
Wszystko wskazuje na to, że jednak pobawić się jeno przyszedł - no poczekamy (ale czas nie ten,reakcje nie te ). W każdym razie - ogród nieźle poturbowany, za to Elza - zmieniła zdanie o psach Na dzisiejszym spacerze- zero awantur.Czy to suka, czy pies - nastrój zabawowy.Po prostu pokochała pobratymców .Nagle przestała się awanturować - do każdego pieska bez względu na płeć - radosna zachęta do bawienia.Z jednym to nawet w komitywie patyki z wody wyciągała - na spółkę!
No i teraz poczekamy - albo zaciążyła skrycie, albo wesoły kundelek zrobił jej psychoterapię.
W każdym razie lekki szok - przy poprzednich psach - facetach nikt nam się z psiej ferajny na podwórko nie ładował.Niech by spróbował!!!

Jesienią biorę drugiego psa.Nie jestem przyzwyczajona do jedynaków - nawet psich (zawsze dwa chociaż były). Trzeba rozpocząć pracę nad panem domu , który przy jednej grzecznej Elzie wreszcie ma ogród jak pudełeczko.Do września mam trochę czasu - i już namierzonego psa w schronisku.Typ wilczurowaty, oczywiście każdy ma nałogi - jak wcześniej pisałam.

I jeszcze jedno - wróciłyśmy do dogoterapii. Na prośbę opiekunów podopiecznego! Na razie jeden zafiksowany chętny (oj, jaki za Elzią stęskniony!!!) - i starczy.Dla dobra wszystkich .W końcu to ma być przyjemność - także dla psa.

a może jakieś foteczki księzniczki się znajdą, o co nieśmiało poproszę?
Isiu-czy znasz moze forum dogomania?
jeśli nie-zachęcam do zalogowania się tam, kopalnia wiedzy dosłownie o wszystkim, co dotyczy psów, ludzi, innych zwierząt także

Forum dogomania oczywiście znam , zdjęcia zamieszczę w sierpniu.

Na razie Elza zalicza życie namiotowe i długie kąpiele w Bałtyku. Nie mamy z nią żadnych problemów - funkcjonuje bez smyczy właściwie.Jest karna, przyjaźnie nastawiona do ludzi i...psów!!! Poznała już ze dwadzieścia pań i panów swojej rasy - wreszcie przestała się bać!
Bawi się radośnie z napotkanymi psiakami (gdy uzyska pozwolenie, inaczej - nie oddala się od nas dalej niż kilka metrów), jest ulubienicą dzieciaków, którym prezentuje z dumą swoje sztuczki i wakacyjną terapeutką pewnej pani, którą niedawno pogryzł pies - już nawet doszliśmy do etapu głaskania Powiem Wam, że warto było poświęcać jej tyle czasu!
Jak zobaczycie nad morzem rodzinkę z piątką nastolatków(dwoje adoptowanych na czas wakacji ) i uśmiechniętą wilczurkę z czerwoną apaszką, która przyjaźnie i grzecznie wita cały świat, to na pewno będziemy my!
Pozdrawiam wakacyjnie!

W życiu, nawet psim, długo sielanki być nie może
Na nasz camping przybyła ruda wyżlica.Już pierwszego dnia pogryzła trzy psy, w tym Elzę - przez kolejne dwa dni - nowe napady
.Po prostu atak bez ostrzeżenia - ja też zarobiłam - gdy spokojnie szłam z psem na smyczy. Poza tym suka rzucała się też na dzieci - na szczęście została w porę odgoniona .Problemem jest właścicielka, którą w końcu przyszło policją postraszyć za puszczanie luzem agresywnego psa bez kontroli - ale najazgotała - że jej pies jest przecież łagodny, tylko nie lubi innych psów i małych dzieci! No ale dostała do wiwatu - od wszystkich letników grupowo. Liczymy, że szybko się zwinie, bo jest pod ogólnym nadzorem !
Właściwie cała socjoterapia Elzy musiała ruszyć od początku (a taki miodek był!) - wściekała się po tym pogryzieniu (choć ostatecznie wyżlicę pogoniła, gdy ta mi spodnie podarła, a ja narobiłam wrzasku - wcześniej próbowała się przed starszą suką wycofać ) na widok każdego psa.Na szczęście trafiliśmy na paru psich terapeutów - malusieńkiego Zbiga, malamuta Aslana i labradorkę Tarę. Znów zaczęły się wspólne zabawy i Elza odtajała! W ogóle trzeba było dwóch dni,by do ładu doprowadzać większość zaprzyjaźnionych do tej pory psów - bo zrobiły się nieufne po atakach Rudej.O dzieciach nie wspominam - nie ten wątek, ale paru ojców zakupiło gaz pieprzowy lub zaopatrzyło się w grube kije, by spacerować spokojnie z dzieciakami - horror!
W sumie wkurzona jestem na nieodpowiedzialnych właścicieli! Mój pies nie biega samopas - owszem, gdy jest pusta plaża czy znajome psy - nie ma smyczy, ale też nie oddala się dalej niż kilka metrów i nie przejawia chęci do ataku.Natomiast gdy idziemy przez obce miejsce, gdzie są szczególnie małe dzieci, smycz jednak ma koniecznie.Tak samo - ponieważ wzbudza taki u dzieciarni aplauz i chęć pogłaskania, zanim się na czułości zgodzę, obserwuję jej zachowanie.Jak wygląda wyraz pyska, ułożenie ciała i ogona - czy coś jej nie drażni, nie niepokoi.A i tak zawsze mam ręce w pobliżu jej mordy, by ewentualne fochy zatrzymać.To w końcu tylko zwierzak. I moim obowiązkiem jest zapewnienie, by ludzie i inne zwierzaki były przy niej bezpieczne.

Bardzo dziś mnie zachwyciła na plażowym spacerze piękna owczarka długowłosa i... jej pan Plaża pusta, my się zbliżamy do ich miejsca rezydowania pod parasolem, ja Elzę na smycz, a pan wyciągnął kawał kija...
I zaczyna swojej psicy rzucać.Sunia tak zapatrzona w zabawę z panem, że nawet na szczekanie Elzy nie zwróciła uwagi. Podobało mi się to, bo raz - pies tak posłuszny, dwa - właściciel konkretnie wiedział co zrobić, by zniwelować potencjalną awanturkę.Podpatrzyłam i działam w tym kierunku - czyli pies powinien uważać zabawę z właścicielem za ciekawszą niż oglądanie się za innym psem. Widać, że można ten etap osiągnąć.U nas skutkuje słowo "ej" i szarpnięcie smyczy, potem nagroda za dobre zachowanie. Jeszcze nie to, co u pięknej wilczycy widziałam, ale...popracujemy.

Przesyłam kilka fotek z wakacji Elzy nad Bałtykiem. Mam nadzieję, że się spodobają . Na kilku fotkach w towarzystwie cioci Nuki - bigielki uroczej.
Na innych z uratowanym z morza arbuzem, w telewizorku (co ten Bałtyk wyrzuca ), w czasie zabawy z ulubioną zabawką - latawcem, zakopana w piachu - wbrew pozorom - ubaw miała I inne takie wakacyjne wspomnienia...

Tak mi się refleksyjnie zrobiło...
O moich poprzednich psach napiszę.
Najpierw był Misiu - fura złotego futra. Dziś by ktoś powiedził - miX goldena.Miałam jakieś 3-4 lata i do tej pory pamiętam bezpieczeństwo zasypiania w tych kudłach Jedno z lepszych wspomnień z dzieciństwa.
Potem (moje 10-11 lat) - zagościł Aro - weteran milicyjny.Krótko, jakiś rok.Kochałam tego psa, bo był MÓJ.Po prostu - robiłam z nim, co chciałam.Wyciągałam z mordy jedzenie, siadałam na grzbiecie, śpiewałam do ucha.Wykonywał każdą moją komendę.Niestety - Aro tylko mnie kochał - innych nie. Pewnego dnia zniknął, o co dłuuuugo miałam do rodzinki żal.Jako nastolatka przyprowadziłam ze schroniska Mikę - pekińczykopodopną.Najbardziej wkurzona była babcia - a potem straciłam psa na korzyść tejże babuni. Pies zakochał się w mojej zrzędliwej babce z wzajemnością - i zdechł zaraz po jej śmierci, nagle (dwa dni).. Prawda absolutna.
W czasach studenckich miałam schroniskową Tuskę - małą kundliczkę.Zaliczyła wszystkie moje randki, poznała chłopaków i została głównym elementem posagu Tuska pilnowała wózka mojego pierwszego dziecka i to dziecko do dziś ją pamięta . Potem był własny dom i różne psy - wredny szwendacz Mikuś -zjadliwy kundel, Rufi -terier uciekinier, lalka Fetma - arystokratka dobermanka , Kumpel - prawie amstaffl,Sunia - milusińska wyżliczka i wreszcie Baiki - legenda.
W Baikim wróciło moje dziecinne wspomnienie owczarka niemieckiego i przełożenie tego na dzieciństwo moich dzieci.Był jak Aro, ale kochał całą rodzinę. Na pozór wielki, stanowczy - na jego widok każdy inny pies robił przepraszającą minę, nie śmiał warknąć. Najstarsze dziecko uwielbiało usypiać w jego legowisku - nam się uśpić nie dało! Przy młodszych trochę obaw miałam - dorosły pies.Ale okazało się, że przyjął je bardziej niż swoje.
Chyba nie ma wzorca większej opiekuńczości!Małe łaziły po grzbiecie, za ogon ciągały, po pysku grzmotały - zero negatywnej reakcji, zawsze chęć polizania szkudnych łapek. Jak nasz Baiko zdychał rok temu, rozpacz i łzy niesamowite.Dla nas - kawałek życia , dla dzieci - życie prawie całe - oj, można płakać za psem...

Świetny fotoreportaż i fajne te Twoje psy Isiu.
Ja patrze na mojego staruszka śmierdziuszka i nie umiem sobie wyobrazić jak to będzie jak go nie będzie .

Dziś przyszli ludzie po nasze ogrodowe meble - stół, krzesła, stary grilek.Kupujemy nowe - a ponieważ stare jeszcze "w formie", znalazła się miła ,młoda parka z sąsiedztwa chętna, by graty zagospodarować i swój pierwszy ogródek uzupełnić naszymi antykami.
Elza młodych po swojemu przywitała, po rękach wylizała, poklepać się dała uśmiechnięta, przysłuchiwała się radośnie naszej wesołej rozmowie, ale jak chłopak pierwsze krzesło podniósł i zaczął nieść do furtki - drogę mu zabiegła, stanęła w pozycji bojowej - czujna, ogon uniesiony sztywno, jeż na karku.I gromki warkot.Na komendę mojego syna natychmiast odeszła i usiadła, ale nadal w spięciu, wpatrzona w "złodzieja" .Wyluzowała, jak my za pozostałe sprzęty chwyciliśmy - znów słodka. Chłopak na koniec poklepał ją po łbie - no młoda,pilnujesz swojego! I na to -hau, hau.Tu śmiech ogólny, bo moja córka ją tak nauczyła - zgadzasz się Elza? (po jakimś pytaniu czy komendzie) Na to pytanie zawsze podwójne - hau, hau.
Elza kończy właśnie rok - staje się pilnowaczką terytorium - od dwóch - trzech tygodni widać zmianę. Obce osoby w domu są obserwowane na wstępie pod tym kątem, czy niczego nie ruszają bez naszej zgody.Do momentu, gdy nie odczuje przyzwolenia - lubimy ich, odpuść.

No ale to naprawdę obce osoby - wszystkich naszych znajomych, najbliższych kolegów dzieciaków i rodzinę poznała jako szczeniak - tu jedynie kręcenie tyłkiem z radości.Inna sprawa, że żadne z nich mebli nam wynosić jeszcze nie zamierzało

Dzieciaki nauczyły skakać Elzę z pomostu.Najpierw moja trójka na główkę - Elza siedzi - a potem piękny skok i za nimi.Fajny widok, jak razem w jezioro płyną!!!

Czasowo ostatnio nie wyrabiamy - widać to po Elzie Pożarła z tej samotności całą drewnianą paletę, która miała słuzyć za legowisko w ciepłe i pogodne dni.
Kiedy ma kontakt z nami przez kilka godzin, dwie godzinki ćwiczeń - żadnych szkód (pomijając ogrodowego węża - ale jak wspomniałam - to mały nałóg )
Niby ma do oblatania sporą działkę, ale - w nocy oblata, do południa pospi w budzie - zostaje samotne popołudnie.
Mąż ustalił, że dobrze piesowi i nam zrobią spacery o stałej porze - żeby nikt z nudów głupich myśi nie miał Czyli reorganizacja czasu - o 18 żadnych spraw zawodowych choć trzy razy w tygodniu! Zobaczymy, czy się uda - Elza na pewno z czasem wyrobi!